ஊமைக்குயில் - படித்ததில் பிடித்தது

மார்கழி மாதமொன்றின் அதிகாலையில்

 தொலைபேசி வழியே என் இதயம் நுழைந்தவள்!!

தேவதைகளின் நிறம் கறுப்பென்று..,
 வெள்ளை நிற தேவதைகளை ஓரம் கட்டியவள்!!

அனிச்சமலர் மனசுக்குள்..,
 ஆயிரமாயிரம் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் பறக்க வைத்தவள்!!

மின்னஞ்சல் பெட்டியை..,
 முத்தங்களால் நிரப்பி..,
 சத்தமின்றி யுத்தமொன்றை நடத்தியவள்!!

கொஞ்சிக் கொஞ்சி..,
 என்னைக் கொன்றுதின்ற..,
 பிஞ்சுமன வஞ்சியவள்!!!

பூங்குயில் குரலால்...,
 இறைபாடல் பாடுகின்ற..,
 குழந்தைமன பெண்ணவள்!!

என் இதயசிம்மாசனத்தில்..,
 நிரந்தர அரசியாய் வீற்றிருக்கும்..,
 சாக்லெட்டில் செய்த ரோஜாமலரவள்!!!

இதயத்தில் துவங்கிய காதல்...,
 கண்களின் சந்திப்பைக்காண...,
 ஏழுமாதம் தவமிருந்தவள்!!

முதல் சந்திப்பில் மொழி மறந்து...,
 பேச தவித்த பொழுதில்,
 கண்சிமிட்டாமல் சிலையானவள்!!

கனவுகளுடன் திரிந்தபோது..,
 என் கனவுகளை,
 தன் கண்ணில் சுமந்து துணையிருந்தவள்!!

சொல்லித் தெரிவதில்லை??!
 காதலென்று மான்விழி பார்வைகளால் உணர்த்தியவள்...,

அவளை, அறிமுகப்படுத்திய நண்பனே??!!
 எட்டப்பனாக மாறியதில் துடிதுடித்தவள்.

கவர்ந்து சென்று வாழ...,
 பொருள்தேடி தலைநகரம் நான்...,
 பயணித்த காலத்தில்..,
 கையசைக்காமல் கண்ணசைத்து வழியனுப்பியவள்!!

என் கையெழுத்தும்...,
 கவிதை என்று கடிதமெழுதிய!!
 அவள் பேனாவின் மைத்துளிக்குள்...,
 தன் காதலைச் சுமந்தவள்!

வேலை கிடைத்த செய்தியை சொல்வதற்கு...,
 தொலைபேசியில் அழைத்தபோது..,
 அழுதுகொண்டே வாழ்த்தியவள்!!??

அழுகையின் காரணமறியாமல்!!
 ஆனந்த கண்ணீரென்று!!!
 நான் நினைத்து மலர்ந்த இரவொன்றில்...,
 தொலைபேசியில் அழைத்தவள்....,

நீண்ட மெளனம் உடைத்து...,
 திருமணம் நிச்சயக்கப்பட்ட செய்தியை??!!
 செவிக்குள் இடியாய்..,
இறக்கி சொல்லியழுதவள்!!

தவித்து..,துடித்து...,துவண்டு..,
அழுது,அடங்கி,வதங்கிய பூவாக
 மணமேடை ஏறியவள்!!

சிறகுகளை இழந்துவிட்டு...,
 சிலுவைகளை சுமந்துகொண்டு...
 மறுவீடு சென்ற ஊமைக்குயிலவள்!!

வானத்தை இழந்துவிட்ட நிலவு..,
 இன்று, எங்கோ ஒரு கானகத்தில்..,
 காதல் தந்த நினைவுகளுடன் மட்டும் வாழ்கிறது??!!

பொருளாதாரச் சூறாவளியில்..,
 சிக்கி தொலைந்த காதல்..,
 இன்று சட்டைப்பையிலிருந்து..,
 வழிகின்ற வெள்ளிக்காசுகளை கவனிக்காமல்??!!

அவள் நினைவுகளின் கனத்தை...,
 சுமந்துகொண்டு தள்ளாடியபடி பயணிக்கிறது!!

பிரியமான தோழி...,

பிரியமான தோழிக்கு...,

எப்படி இருக்கிறாய்?

எங்கே இருக்கிறாய்?

எப்போது வருவாய்?

என் இதயம் துடிக்கும் போதெல்லாம்

உன்னைப்பற்றி எழும் கேள்விகள் இவை...

உன் விரலோடு விரல் கோர்த்து

விளையாடிய வீதிகள்....,

இன்று, வெற்றிடமாய் தெரிகின்றன!!

உன் எச்சில் மருந்தால்

ஆறிப்போன காயங்களின் தழும்புகள்...,

இன்று,  வலியால் துடிக்கின்றன!!

உன்னோடு தோள் சேர்ந்த

என் சுக துக்கங்கள் அனைத்தும்

இன்று தனிமையில் தவிக்கின்றன...

புன்னகை பூ பூத்து

நட்போடு நடைபோட்டோம்

புத்திகெட்ட சமுதாயம் நம்மை

பிரிக்குமென்றா எதிர்பார்த்தோம்?

அண்ணன் தங்கை வந்தாலே

அருவருப்பாக பார்க்கும் சமுதாயம்

நண்பர்களாய் நடைபோடும் நம்மைமட்டும்

ஆசையோடவா பார்க்கப்போகிறது...

வீணர்களின் சொல்லுக்கு வெட்கப்பட்டு

விட்டில் பூச்சிபோல் துடிக்கவேண்டாமென

வெவ்வேறு திசை பிரிந்தோம்

வேரறுத்த நம் நட்போடு...

விவேகத்தோடு எடுத்த நம் முடிவு

நட்பிற்கு நல்லது என்றாலும்

வெவ்வேறு வேளைகளில்

என்னை ரணமாய் கொள்கிறது...

நீ எத்திசையில் இருந்தாலும்

நம் நட்பெனும் சுவாசக்காற்று

எப்போதும் எங்கோ ஓரிடத்தில்

சந்தித்துகொண்டு தான் இருக்கிறது...

கண்ணீர் வருமோ என்ற தயக்கத்தில்தான்

இதை எழுத துடங்கினேன்

துடைக்க உன் விரல் இல்லாதபோது நான் மட்டும் எப்படி?

என்று கண்ணீரும் வரமறுக்கிறது....

உன் நினைவில் நான் எழுதும்

இந்த இனிய வேளையில்

என் நினைவில் நீயும் இருப்பாய்

என்ற நம்பிக்கையோடு....