இங்கேயும் வருவாள் கங்கை - கங்கை நீராடல்

பெண்பாவம் பொல்லாததுன்னு சொல்வாங்க. ஆனா, அந்த பாவத்தை தீர்த்துக்கவும் ஒருநாள் இருக்கு.  அந்தநாள் என்னிக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டா பலருக்கு பயன்படுமே! அந்தநாள் எதுன்னா, கார்த்திகை மாசத்து அமாவாசைதான். மாசாமாசம்தான் அமாவாசை வருது. அதுக்கும் பெண்பாவத்துக்கும் வாட் சம்பந்தம்ன்னு யோசிக்குற ஆட்களுக்கு ஒரு புராணக்கதை பதிலா அமையும்.  கேரள மன்னன் கணபதி என்பவனை பீடித்திருந்த பெண்பாவத்தை போக்கிய திருத்தலம் திருவிசலூர் ஆகும். பெண்களை வஞ்சித்து, ஏமாற்றி வாழ்ந்த கணபதியின் பெண்பாவம் இத்தலத்தில் அவன்  வழிபட்ட மாத்திரத்தில் அகன்றதாம்!! அதனால்,  நம் வாழ்வில் தெரிஞ்சும், தெரியாமலும்  செய்த தவறால் பெண்சாபத்திற்கு ஆளாகியிருந்தால் இத்தலம் வந்து வழிபட அச்சாபம் பாவம் நீங்குமென்பது நம்பிக்கை.

திருவிசலூர்

திருவிசலூரில் ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதர் என்னும் சிவபக்தர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார்.  அவர், சவுந்தர நாயகி சமேத சிவயோகிநாத சுவாமி திருக்கோவிலில் தினமும் காலையில் வழிபாடு செய்து, அதன்பின்னரே  உணவு உண்ணும் வழக்கத்தை வைத்திருந்தார். ஒருநாள்கூட , இறைவனை தரிசிக்கதவறியதில்லை. ஒரு கார்த்திகை அமாவாசை தினத்தன்று, இவர் தனது முன்னோர்களுக்கு நீத்தார்கடன் செய்ய ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.  மிகுந்த ஆசாரத்துடன் அனைத்து ஏற்பாடுகளும் நடந்துக்கொண்டிருந்தது.

திருவிசலூர்

திதி கொடுப்பதற்கு முன்னரே தாழ்த்தப்பட்ட  வகுப்பைச் சார்ந்த ஒருவர், வெங்கடேச தீட்சிதரின் வீட்டுவாசலுக்கு வந்து, பசிக்குதுன்னும், தனக்கு எதாவது சாப்பிட கொடுக்குமாறு வேண்டினான். அவனது தோற்றத்தைக் கண்டு இரங்கிய தீட்சிதர், வீட்டில் திதிக்காக செய்யப்பட்ட உணவை பசியாற கொடுத்தார். இச்செயலைக் கண்ட அந்தணர்கள், ‘இது சாஸ்திரத்துக்கு விரோதமானது. இதற்கு பரிகாரமாக  நீர் காசி சென்று கங்கையில் நீராடி வந்த பின்னரே திதி கொடுக்கவேண்டும். அப்படி இல்லாவிட்டால் ஊரைவிட்டு விலக்கு செய்து, உம்மையும் உமது குடும்பத்தாரையும் நீக்கிவைப்போமென   கூறியதோடு, தர்ப்பணம் செய்யவும் மறுத்தனர்.

திருவிசலூர்

தென்னாட்டிலிருக்கும் ஒரு சாதாரண மனிதனால், வடநாட்டிலிருக்கும் கங்கையில் ஒரேநாளில் நீராடி, திரும்பி வீடுவந்து மூத்தோருக்கு தர்ப்பணம் செய்யமுடியுமா?! கங்கைக்கு சென்றுவர குறைஞ்சது ஒருவருசமாவது ஆகுமேன்னு மலைத்து நின்றார். திக்கற்றவருக்கு தெய்வமே துணைன்னு இறைவனை நினைத்து மனமுருகி ‘கங்காஷ்டகம்'ன்ற துதி பாடினார். அவர் பாடி முடித்ததும், அவர் வீட்டுக் கிணற்றிலிருந்து கங்கை பொங்கி வழிந்தது. கிணற்றிலிருந்து நீர் மேலெழுந்து வழிந்து பெருக்கெடுத்து ஊருக்குள் புகுந்து ஊரே வெள்ளக்காடானது.

திருவிசலூர்

இந்த அதிசயத்தினை கேள்விப்பட்ட மக்கள் ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதரிடம் விவரமறிந்து, ஊரில் பாய்ந்திக்கொண்டிருந்த  கங்கை நீரில் நீராடினர். சிரார்த்தம் செய்ய வந்த அந்தணர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து தீட்சிதரிடம் மன்னிப்புக் கேட்க, தீட்சிதரும், மன்னித்து, கங்கையிடம் கோவம் தணியுமாறு பிரார்த்தித்தார். கங்கையும் அடங்கியது. தீட்சிதர், தன்னுடைய கங்காஷ்டகத்தில், ‘கங்கையே! நீ இங்கேயே நிலைத்திரு’ என வேண்டியதால். கங்கை அங்கேயே நிலைத்து நின்றது. அதைத் தொடர்ந்து தீட்சிதரின் முன்னோருக்கு திதி கொடுக்கப்பட்டது.   இந்தக் கிணற்றிலுள்ள தீர்த்தம் எல்லா நாளிலும் கங்கை தீர்த்தமே!. இன்றைக்கும் கார்த்திகை அமாவாசையில் இந்தக் கிணற்றில் கங்கை பொங்கி வருவதாக ஐதீகம். தீட்சிதர் வசித்த இல்லம் மடமாக மாறியுள்ளது. 

திருவிசலூர்

காலையில் நடந்த களேபரத்தில் திருவிசலூர் சிவயோகிநாதசுவாமியை தரிசிக்கமுடியாமல் போனது. அன்று மாலை திருவிசலூர் ஈசன் கருவறை மூர்த்தங்களின் காலடியில் ஒரு துண்டுச்சீட்டு இருந்தது. அதில், ‘இன்று மதியம் ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதரின் வீட்டு திதியில் உண்டதால், இரவு நைவேத்தியம் வேண்டாம்’ என எழுதியிருந்தது. ஏழையாக வந்து, தீட்சிதரின் வீட்டு திதி உணவை உண்டது சிவபெருமானே என்றுணர்ந்த அனைவரும், தங்கள் தவறினை உணர்ந்து தீட்சிதரை போற்றி புகழ்ந்தனர். 

திருவிசலூர்

கிணற்றில் கங்கை பொங்கிய அதிசய நிகழ்வு ஒவ்வொரு ஆண்டும் கார்த்திகை மாத அமாவாசையன்று திருவிசலூர் ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதர் மடத்தில் நிகழ்கிறது. இன்ரும் கங்கை பொங்கி வந்த அமாவாசை தினத்தில் இங்கு கங்கை பொங்கும் விழாவினை பத்து நாட்கள் திருவிழாவாய் கொண்டாடுகின்றனர்.  விழா நாட்களில் தினமும் அன்னதானம் நடக்கும். பத்தாம்நாள் கார்த்திகை அமாவாசையன்றுதான் கங்கை கிணற்றில் பொங்குகிறது. அன்றைய இரவு முழுவதும் இங்கு திவ்ய நாம சங்கீர்த்தனம் நடக்கும். கார்த்திகை அமாவாசையன்று அதிகாலை காவிரி நதிக்குச் சென்று, சங்கல்ப ஸ்நானம் செய்து, அங்கிருந்து தீர்த்தம் கொண்டுவந்து கிணற்றில் விடுவார்கள். பிறகு கிணற்றுக்கு கங்காபூஜை நடத்தி,  காலை ஐந்து மணியிலிருந்து திரண்டிருக்கும் மக்கள் எல்லாரும் நீராடுவார்கள். அப்போது அங்கு நடக்கும் கங்கா பூஜையின்போது அந்த கிணற்றில் கங்கை பொங்கி வருவதன் அடையாளமாக நுரையுடன்,  நீர்மட்டம் உயர்ந்து வருமாம். அன்று ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் நீராடினாலும் சிறிதும் நீர் மட்டம் குறையாதாம். இப்படி நீராடுவது பெறுவதற்கு அரிய பெரும் பாக்கியமாகும்.

ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதர் சிவபக்தர் மட்டுமில்லை. சிறந்த விஷ்ணு பக்தரும்கூட..  விஷ்ணுவும் ஒன்றே என மக்களுக்கு போதித்தவர். தினமும் திருவிசலூர் ஈசனை காலையில் வழிபடுவதோடு, மாலையில் அருகிலிருக்கும் திருவிடைமருதூருக்குச் சென்று, மகாலிங்க சுவாமியையும் வணங்கி வருவார். அதன் பின்பே  இரவு உணவை உண்ணும் வழக்கம் கொண்டவர்.  திருவிசலூரிலிருந்து திருவிடைமருதூருக்கு செல்லும் வழியில் வீரசோழன்ன்ற ஆறு குறுக்கிடும். ஆற்றைக் கடந்துதான் திருவிடைமருதூர் மகாலிங்க சுவாமியை தரிசித்து வருவார்.

திருவிடைமருதூர்

ஒருநாள் வீரசோழன் ஆற்றில், வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதரால், ஆற்றினைக் கடக்க முடியவில்லை. இதனால் வீடு திரும்பிய அவர், மகாலிங்க சுவாமியை தரிசிக்காததால் கவலையோடு சாப்பிடாமலேயே படுக்கைக்குச் சென்றார். திடீரென வீட்டுவாசல் கதவு தட்டும் ஓசை கேட்டது. ‘நள்ளிரவு நேரத்தில், இந்த அடைமழையில் யார் கதவைத் தட்டுவது’ என்ற யோசனையுடன் கதவைத் திறந்தவருக்கு இன்ப அதிர்ச்சி. திருவிடைமருதூர் மகாலிங்க சுவாமி ஆலய அர்ச்சகர் பிரசாத தட்டுடன் நின்று கொண்டிருந்தார். ‘அய்யா! இன்று ஆற்றில் கடுமையான வெள்ளம் ஓடுகிறது. அதனால் மகாலிங்க சுவாமியைக் காண உங்களால் வர முடியவில்லை என்பதை அறிந்து கொண்டேன். சுவாமியை தரிசிக்காமல்,இரவு உணவு உண்ண மாட்டீர்கள் என எனக்குத் தெரியும். ஆகவே,   திருக்கோவில் பிரசாதத்துடன்  நானே வந்து விட்டேன்’ என்றார் அர்ச்சகர்.

திருவிடைமருதூர்

திருக்கோவில் பிரசாதத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட மகான், மகாலிங்க சுவாமியின் கருணையை எண்ணி வியந்தார். அர்ச்சகரை இரவு வீட்டிலேயே தங்கி செல்ல வேண்டினார். அர்ச்சகரும் சம்மதித்தார். உறக்கத்தில் கடுங்குளிரால் அர்ச்சகர் அவதியுறுவதைக் கண்ட தீட்சிதர், தன்னுடைய கம்பளியை எடுத்து வந்து அர்ச்சகருக்கு போர்த்திவிட்டார். பொழுது விடிந்தது. மழையும் நின்றது. உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த தீட்சிதர், அர்ச்சகரைக் காணாமல் திகைத்தார். தன்னிடம் சொல்லாமலே சென்று விட்டாரே என்று எண்ணி  விடிந்ததும் விடியாததுமாக,  அதிகாலையிலேயே திருவிடைமருதூர் மகாலிங்க சுவாமியை தரிசிக்க புறப்பட்டார்.

திருவிடைமருதூர்

மகாலிங்கசுவாமி சன்னிதியில் முதல்நாள் இரவு,  தன் வீட்டிற்கு வந்த அர்ச்சகர் நின்று கொண்டிருப்பதை கண்ட தீட்சிதர், அப்போதுதான் அவரும் கோவிலுக்கு வந்துக்கொண்டிருந்தார். இன்னும் கோவில் நடை திறக்கப்படாமல் இருந்தது. வாசலிலேயே  அர்ச்சகரிடம் சென்று,  நேற்று நடந்ததை நினைவுபடுத்தி, ‘சுவாமி! என்னிடம் சொல்லாமலேயே வந்து விட்டீர்களே!’ என தீட்சிதர் வருத்தப்பட்டார். அர்ச்சகர் திகைத்தவாறே, ‘நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?. நான் எப்ப உங்க வீட்டுக்கு வந்தேன்? கடுமையான மழையினால், கோவிலுக்கு யாரும் வரமாட்டார்களென  நான் நேற்று மாலையில் சீக்கிரத்துலயே திருக்கோவிலை சாத்திவிட்டு என் வீட்டிற்குச் சென்று விட்டேனே!’ என்றார்.

திருவிடைமருதூர்

இருவரும் திகைத்தவாறே கோவிலை திறந்து கருவறை கதவை திறந்து பார்த்தபோது  ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதர், முதல்நாள்  இரவு அர்ச்சகருக்கு போர்த்திவிட்ட கம்பளி, ஈசனின் திருமேனியில் இருந்தது. அப்போதுதான் இருவருக்கும் தெரிந்தது “நேற்று நள்ளிரவில் கொட்டும் மழையில் தீட்சிதரின் வீட்டுக்கு சென்று, பிரசாதம் உண்ணக்கொடுத்து, அவர் வீட்டில் தூங்கி வந்தது திருவிடைமருதூர் மகாலிங்க சுவாமியே''என. ஈசனின் கருணையை எண்ணி இருவரும் உள்ளம் நெகிழ்ந்தனர். பின்னர் ஈசன் அருளால் அற்புதங்கள் பல புரிந்து, ஸ்ரீவெங்கடேசர்  தீட்சிதர் திருவிடைமருதூரில் உள்ள மகாலிங்க சுவாமியிடம்,  ஜோதி வடிவில் ஐக்கியமானார். கார்த்திகை மாதம் அமாவாசை தினத்தன்று திருவிடைமருதூர் திருக்கோவில் மகாலிங்க சுவாமிக்கு, ஸ்ரீவெங்கடேசர் மடத்திலிருந்து வழங்கப்பெறும் வஸ்திரம் சாத்தப்படும்.

திருவிசலூர்

அதேமாதிரி அன்றையதின உச்சிகாலப் பூஜையின் நைவேத்தியம், திருநீறு முதலிய பிரசாதங்கள் திருக்கோவில் சிவாச்சாரியார் மூலம் மகானின் மடத்துக்கு தந்தருளும் ஐதீக நிகழ்வும் இன்றளவும் நடக்குது.  ஜோதிவடிவில் திருவிடைமருதூர் மகாலிங்கசுவாமி திருத்தலம் பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீக்கும் பரிகார திருத்தலமாக இன்றளவும் சிறந்து விளங்குகிறது. ஆம்! பாண்டிய மன்னன் வரகுணபாண்டியனின் பிரம்மஹத்தி தோஷத்தையும், வீரஸேனன் என்னும் மன்னனின் பிரம்மஹத்தி தோஷத்தையும் அகற்றிய புண்ணியபூமி திருவிடைமருதூர். இத்தலத்தில் பிரம்மஹத்திக்கென தனிச்சன்னிதி இருக்கு.  திருமணத்தடை, புத்தி சுவாதீனம் இல்லாமல் இருத்தல், மருத்துவத்துக்கும் கட்டுப்படாத நோய்கள்,  செய்யாத குற்றத்திற்காக அவச்சொல், உத்தியோகத்தடை  கணவன்-மனைவி பிரச்சினை, புத்திரபாக்கியமின்மைலாம் பிரம்மஹத்தி தோஷத்தாலேயே ஏற்படுது.  திருவிடைமருதூர் மகாலிங்கசுவாமி ஆலயத்தில் சுவாமி தரிசனம் செய்ய செல்லும் வழியாக வெளிவராமல், அம்பாள் பெருநலமாமுலையம்மை சன்னிதியில் வழிபட்டு, அம்பாள் மூகாம்பிகையையும் வழிபாடு செய்து அதன் அருகில் உள்ள வாசல் வழியாகத்தான் வெளிவர வேண்டுமாம். அப்படிச் செய்வதால் பிரம்மஹத்திக்கு நிகரான சகல பாவங்களும் இத்தல பிரம்மஹத்தியிடம் சேர்ந்து, மீண்டும் அவை நம்மை அண்டாது என்கிறார்கள். திருவிடைமருதூரில் தினமும் காலை 8 மணி, 9 மணி, 10 மணிக்கு பிரம்மஹத்தி தோஷம் நிவாரண பரிகாரம் செய்கிறார்கள்.

திருவிசலூர்

பொதுவா எல்லா சிவன் ஆலயங்களிலும் பைரவர் சன்னிதி ஈசானிய மூலையில் இருக்கும், ஆனா, திருவிசலூர் ஈசன் ஆலயத்தில் யுகத்துக்கு ஒரு பைரவரென மொத்தம் நாலு பைரவர்கள் அருள்பாலிக்கின்றனர். அதனால், இவர்களுக்கு சதுர்கால பைரவர்கள் எனப்பெயர். ஞான கால பைரவர், சொர்ண ஆகர்ஷண பைரவர், உன்மத்த பைரவர், யோக பைரவர் என்பது இந்த நால்வரின் திருப்பேர்களாகும். ஞானகால பைரவரின் அருகினில் தட்சினாமூர்த்தி அருள்புரிகிறார். அவரை வணங்கினால் கல்வியில் சிறந்து விளங்கலாம். சொர்ண ஆகர்ஷ்ண பைரவரின் எதிரில் மகாலட்சுமி இருக்குறதால இவரை வணங்கினால்  வறுமை, கடன்பிடியிலிருந்து தப்பிக்கலாம். சேமிப்பு உயரும். உன்மத்த பைரவருக்கு அருகில் சனிபகவான் இருப்பதால் இவரை வணங்கினால் ஏழரை சனி, கண்டக சனி, அஷ்டமத்து சனி மாதிரியான தொல்லைகளிலிருந்து விலகலாம். யோக பைரவரின் அருகில் உத்திர கயிலாச லிங்கம் அருகில் இருப்பதால் எல்லாவிதமான ராஜயோகங்களும் கிடைக்கும்.இழந்த சொத்துகள், பூர்வீக சொத்துகள் கைப்பெறும். மொத்தமாய் இந்த நான்கு பைரவர்களையும் ஒருசேர வழிபட்டால் அனைத்து துன்பங்களும் நீங்கி நன்மைகள் கிடைக்குமென்பது ஐதீகம். 

காசிக்கு  சென்று கங்கையில் நீராடினால் பெரும் புண்ணியம் கிடைக்குமென்கிறது சாஸ்திரம். ஆனா, போக்குவரத்து வசதிகள் பெருகிவிட்ட இந்தக் காலத்திலும்கூட எல்லாராலும் காசிக்கு போய்  கங்கையில் நீராட முடியாது. அப்படிப்பட்டவர்களின் ஏக்கத்தைப் போக்கும் விதமாகவே, ஈசனின் அருளால் குறிப்பிட்ட சில நாள்களில், குறிப்பிட்ட ஆறு, கிணறு என்று சில நீர்நிலைகளில் கங்கை சங்கமிக்கும் அற்புதம் நம் புண்ணிய பூமியில் நிகழ்ந்திருக்கவே செய்திருக்கிறது. இந்த கார்த்திகை அமாவாசை தினத்தில் இக்கிணற்றில் குளிப்பதால் கங்கையில் குளித்த பலனை பெறுவதோடு திருவிசலூர், திருவிடைமருதூர் மகாலிங்கசுவாமிகளின் அருளையும், ஸ்ரீவெங்கடேச தீட்சிதர் சுவாமிகளின் அருளினையும் பெறலாம். நாளைய தினம் (6/12/2018) கார்த்திகை அமாவாசை. வாய்ப்பு இருக்கவுங்க போய் அதிசய கிணற்றில் நீராடி பலன் பெறுங்க. 

நன்றியுடன்

ராஜி.

பெண்களே ஐயப்பனை தரிசிக்க ஆசையா?! - ஐயப்பனின் அறுபடை வீடுகள்

சபரிமலைக்கு போகனும்ன்னு முடிவெடுத்துட்டா கார்த்திகை மாதம் ஒன்றாம்தேதி மாலை போட்டுக்கனும். இல்லன்னா, கார்த்திகை மாதம் 19தேதிக்குள் நல்ல நாள் பார்த்து மாலை போட்டுக்கனும்.  கார்த்திகை ஒன்றுன்ன்னா நாள், கிழமை, நட்சத்திரம்லாம் பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எது எப்படியோ குறைஞ்சது 41 நாட்களாவது விரதமிருக்கனும். முன்னலாம், அப்படிதான், இப்பதான் கூட்டம் சேரச்சேர ஐப்பசியிலேயே மாலையிட்டு கார்த்திகை முதல்நாளே தரிசனம் செய்ய மலைக்கு கிளம்பிடுறாங்க.

108 இல்லன்னா 54 மணிகளை கொண்ட துளசிமணி இல்லன்னா ருத்திராட்ச மாலையில் ஐயப்பன் பதக்கத்தை இணைச்சு குலதெய்வம் இல்லன்னா இஷ்டதெய்வம், தாய் தகப்பனை வணங்கி அனுமதி பெற்று குருசாமி கைகளால் மாலை அணிஞ்சுக்கனும். குருசாமி பக்கமில்லைன்னா, கோவில் குருக்கள், தாய், தகப்பன் கைகளால் மாலை அணிஞ்சுக்கலாம். குருசாமிக்கிட்ட மாலை போட்டுக்கிட்டா அவருக்கு தன்னாலான குருதட்சணை கொடுப்பது முக்கியம். ஏன்னா, ஐயப்பனே குருதட்சனை கொடுத்தவர்தான்.  மாலை போட்டதும் காமம், புகை, மது, அசைவத்தைலாம் தள்ளி வச்சா மட்டும் போதாது, கோவத்தையும் தள்ளி வைக்கனும். மாலை போட்டதிலிருந்து  குருசாமி சொல்றதை தட்டாம ஏத்துக்கனும்.

மாலை போட்டதிலிருந்து காலை சூரிய உதயத்துக்கு முந்தியும்,  மாலை  சூரிய அஸ்தமனத்துக்கு பிந்தியும் குளிர்ந்த நீரில் நீராடி, ஐயப்பன் படத்துக்கு முன் 108 சரணகோஷத்தினை சொல்லனும். எளிய சைவ உணவை உட்கொள்ளனும். சைவ உணவுதானேன்னு தினத்துக்கு ஒரு பலகாரம் செஞ்சு சாப்பிடக்கூடாது.  முடிஞ்சவரை ஹோட்டல் சாப்பாட்டை தவிர்க்கனும். தினமும் கோவிலுக்கு போய் வரனும். விளக்கு பூஜை, கன்னி பூஜைலாம் செய்யும்போது கூட்டு வழிபாடுல கலந்துக்கிட்டு, வாய்விட்டு ஐயப்பன் சரணம் சொல்லி இறைப்பாடல்களை பாடனும். அவங்கவங்க குடும்ப வழக்கப்படி கருப்பு, நீலம், காவி நிறத்தில் உடை உடுத்தனும். பாய், படுக்கை, தலையணை ஏதுமில்லாம துண்டு விரித்து வெறுந்தரையில் படுக்கனும். உடம்புக்கு முடியாதவங்க புது பெட்ஷீட்டை பயன்படுத்தலாம். மத்தபடி பாய்களை தவிர்க்கனும்.   செருப்பு போடக்கூடாது. பணிநிமித்தமா இருக்கவுங்க போட்டுக்கலாம்.

சோப், ஷாம்பு, சீயக்காலாம் பயன்படுத்தலாம். ஏன்னா, ஐயப்பனுக்கு மனத்தூய்மையோடு உடல்தூய்மையும் முக்கியம். மாலை போட்டிருக்கும்போது இறப்பு நிகழ்ச்சிக்கு செல்வதை தவிர்க்கனும். நெருங்கிய உறவினர் மரணம்ன்னா மாலையை கழட்டிட்டு கலந்துக்கிட்டு அடுத்த வருசம் மாலை போட்டு சபரிமலைக்கு போகலாம். அதேப்போல் மாலை போட்டிருக்கும்போது வீட்டில் யாருக்காவது அம்மை நோய் கண்டிருந்தால் மாலையை கழட்டிடனும். ஒருவேளை குடும்பத்தாரை பிரிஞ்சு இருந்தால் மாலையை கழட்ட வேண்டாம்.  ஒருவேளை குடும்பச்சூழலும், பணிநிமித்தமும் கார்த்திகை ஒன்றாம் தேதி மாலை போட்டுக்க அனுமதிக்காத பட்சத்தில் மாலை போடாமயே முறையான விரதமுறைகளை  கடைப்பிடிச்சு வந்தால்  இருமுடி கட்டும் நாளிலேயே மாலை போட்டுக்கிட்டு போகலாம். ஆனா, 48 நாட்கள் விரதமுறையை கண்டிப்பா கடைப்பிடிச்சே ஆகனும்.

இதுலாம் மாலை போட்டுக்கிட்டு இருக்கும்போது இருக்க வேண்டிய விதிமுறைகள். சபரிமலையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய விதிமுறைகளை அடுத்த வாரம் பார்க்கலாம்.. இன்னிக்கு ஐயப்பனின் அறுபடை வீட்டில் ஒன்றான ஆரியங்காவு தர்மசாஸ்தாவை பத்தி பார்க்கலாம்...

பந்தள மன்னர் அரண்மனையில் வளர்ந்து வந்த சாஸ்தாவின் அம்சமான ஐயப்பன், தன் இளவயதில், ஆரியங்காவு பகுதில்தான் வீர விளையாட்டுகளை கற்க வந்தார். அதன் காரணமாக, இங்குதான் முதன்முதலில், சாஸ்தாவிற்கு கோவில் எழுந்ததாகவும், பின், அவரது வரலாற்று நிகழ்வுகள் நடந்த குளத்துப்புழா,  மற்றும் அச்சன்கோவில் ஆகிய இடங்களில் கோவில்கள் எழுப்பப்பட்டதாகவும், இறுதியாக அவர் தவம் மேற்கொண்ட சபரிமலையில் கோவில் தோன்றியதாகவும் செவிவழி கதைகள் உண்டு. தர்மசாஸ்தாவை பற்றி சொல்லப்படும் கதைகளில் மகேஷ்வரனின் புத்திரனாகிய அவர் குறுகிய காலத்திலேயே சகல சாஸ்த்திரங்களையும்  பிரம்மாவிடம் கற்று "மஹா சாஸ்த்ரு" என்ற நாமத்தையும் பெற்றார். தர்மசாஸ்தா வேறு, ஐயப்பன் வேறு அல்ல என்றாலும் தர்மசாஸ்தாவின் திரு அவதாரமே ஐயப்பன்.  ஐயப்பனாக நாம் இன்று வணங்கும் திருமூர்த்தி, தர்மசாஸ்தாவின் திருஅவதாரமாகும். தர்மசாஸ்தா தர்மத்தை நிலை நாட்டுவதற்காகத் தோன்றியவர். அவர் எட்டு அவதாரங்கள் எடுத்ததாக சொல்லப்படுது.

சம்மோஹன சாஸ்தா: வீட்டையும், குடும்பத்தையும் காக்கும் தெய்வம் இவர்.

கல்யாண வரத சாஸ்தா: தேவியருடன் காட்சி தரும் இவரை வழிபட்டால் திருமணத்தடைகள், தோஷங்கள் விலகும்.

வேத சாஸ்தா: சிம்மத்தில் அமர்ந்திருக்கும் இவரை வழிபட்டால் கல்வி, முதலான பல கலைகளில் சிறந்து விளங்கலாம்.

ஞான சாஸ்தா: தட்சிணாமூர்த்தியைப் போன்ற ஞானகுருவான இவரை வழிபட்டால் உள்ளார்ந்த ஞானம் சிறக்கும்.

பிரம்ம சாஸ்தா: குழந்தைச் செல்வம் பெற இவரை வழிபடலாம்.

மஹா சாஸ்தா: வாழ்வில் முன்னேற இவரை வழிபடலாம்.

வீர சாஸ்தா: ருத்ர மூர்த்தியான இவரை வணங்குவதால் தீமைகள் அழியும்.

தர்மசாஸ்தா: இவரே ஐயப்பனின் திருஅவதாரம். சபரிமலையில் காட்சி தருபவர் இவரே!

ஆன்மீகத்தை பொறுத்தவரை எல்லா கதைகளும்,  செவிவழி கதைகளாகவே வந்திருக்கு. இதுக்குலாம் ஆதாரம் கேட்டா இல்லன்னுதான் சொல்லனும். இதுலாம் நம்பிக்கை, உள்ளுணர்வை பொறுத்தது. எல்லா கதைகளையும் போல ஐயப்பன் கதைகளிலும் பலவேறு கதைகளாய் பேசப்பட்டாலும், தர்மசாஸ்தா அவதரித்து, கலியுகத்தில் அருள்பாலிப்பது என்பது உண்மையே. முதலாவது தர்மசாஸ்தாவான புஷ்கலையை ஐயன் திருமணம் செய்தது பற்றிய செவிவழி வந்த கதையை பார்க்கலாம். நெசவுத்தொழில் செய்துவந்த மதுரையில் குடியேறிய குலத்தவர்கள் நெய்து கொடுக்கும் பட்டாடைகளைத்தான் சேரமன்னர்கள் அணிவார்கள். அப்படியான ஒரு காலக்கட்டத்தில் சௌராஷ்டிரா நெசவு வணிகர் ஒருவர், தான் நெய்த பட்டாடைகளை மன்னனுக்கு எடுத்து செல்லும்போது தன்னுடைய மகளையும் உடன் அழைத்து சென்றார் .  அப்படி செல்லும் வழியில் "ஆரியங்காவு" என்னும் ஊர் வரும்போது இருட்டி விடுகிறது. அந்த காலத்தில் கோவில்கள் எல்லாம் அன்ன சத்திரங்களாகவும், தங்கும் இடங்களாகவே இருந்தது. இப்ப மாதிரி வியாபாரதலமா இருந்திடலை. அதனால் நெசவு வணிகரும், அவரது மகளும் அங்கேயே தங்கினர். 

நெசவு வணிகனின் மகளான புஷ்கலை அங்கிருந்த ஐயப்பனின் உருவத் திருமேனியைக் கண்டவுடன் ஐயன்மேல் அளவற்ற காதலும், பக்தியும் கொள்கிறாள்.  மறுநாள் சேரமன்னனைக் காணத் தந்தை கிளம்பும் சமயம், தந்தையுடன் செல்ல மறுக்கிறாள். கோயிலிலேயே, தான் தங்கப் போவதாய் பூரணை பிடிவாதமாய்ச் சொல்லுகிறாள். வணிகர் எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் மகள் கேட்கவில்லை. நீங்கள் திரும்பும்போது உங்களுடன் வருகிறேன் என்றே திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறாள்.  என்ன செய்வதென்று புரியாத வணிகர், அந்தக் கோயிலின் மேல்சாந்தியின் வேண்டுகோளின்படி, மகளைக் கோயிலிலேயே மேல்சாந்தியின் பொறுப்பில் விட்டுவிட்டு அரைமனதுடன் மன்னனைக் காண  செல்லுகிறார்.

அந்த அடர்ந்த காட்டுவழியே தனியே சென்ற நெசவு வணிகன், ஒற்றை யானையிடம் சிக்கிக்கொள்கிறார். உடனே பயந்து, தான் ஆரியங்காவில் பார்த்த அய்யப்பனை நினைத்து, ஐயப்பா!! காப்பாற்று... என கதறுகிறார். அப்பொழுது அங்கே அழகே உருவான ஒரு வேடன் வருகிறான். அந்த யானையை அடக்குகிறான். இதைக்கண்டு மகிழ்ச்சியுற்ற நெசவு வணிகன் தன்னிடம் இருந்த உயர்ந்த பட்டாடை ஒன்றினை பரிசாக கொடுக்கிறான் மனம் மகிழ்ந்த வேடுவ வாலிபன், உடனே அதை அணிந்து அழகே உருவாக காட்சிகொடுத்து சிரித்துக்கொண்டு  நின்றான். இளைஞனின் செளந்தரியத்தைப் பார்த்து வியந்த வணிகர், "மாப்பிள்ளைப்போல் இருக்கிறாய்? வேறு என்ன வேண்டும் உனக்கு?" எனக் கேட்கிறார். "நான் கேட்பதைக் கொடுப்பீர்களா?" என வேடன் கேட்க, "என் உயிரைக் காத்த உனக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் தருவேன்!" என வணிகர் சொன்னார். "உங்கள் மகளை எனக்குத் திருமணம் செய்து கொடுங்கள்" என வேடன் கேட்க, தனக்கு மகள் இருப்பது இவனுக்கு எவ்வாறு தெரியும் என வணிகர் வியப்பில் ஆழ்ந்தார். அவனிடம் சரி எனச் சம்மதிக்க, வேடன் அவரை நீங்கள் திரும்பும்போது என்னை ஆரியங்காவு கோயிலில் சந்தியுங்கள் எனச் சொல்லிவிட்டுச் சென்று விடுகிறான்.

மன்னனைக் கண்டு திரும்பிய வணிகர் ஆரியங்காவுக் கோயிலை அடைகிறார். மகள் அங்க இல்ல. எங்கு தேடியும் மகளை காணலை. இரவு முழுதும் தேடுகிறார். அவருடன் கோவிலின் மேல்சாந்தியும் தேடுகிறார். இரவாகிவிடுகிறது.  அசதி மேலிட மேல்சாந்தி அப்படியே  தூங்கிவிடுகிறார். தூக்கத்தில் ஐயப்பன் கனவில் தோன்றி, புஷ்கலை தன்மீது கொண்ட பக்தியினால் அவளைத் தன்னுடன் ஐக்கியப்படுத்திக் கொண்டதாய் சொல்கின்றான் ஐயன். திடுக்கிட்டு எழுகிறார் மேல்சாந்தி. மேல்சாந்தி, வணிகர் உள்ளிட்ட அனைவரும் காலையில்   கோயிலை திறந்து ஐயன் சந்நிதியை பார்த்தார்கள். என்ன அதிசயம்! காட்டில் வேடனுக்கு வணிகர் கொடுத்த பட்டாடை ஐயன் இடுப்பில் காணப்பட்டது. அதே மாப்பிள்ளைக்கோலம். வணிகர் தன் மகளின் தீராத பக்தியையும், அவளின் பக்திக்குக் கிடைத்த முக்தியையும் புரிந்து கொள்கிறார். இதேப்போல் மற்றொரு செவிவழி கதையும் இருக்கிறது. அது நடைபெற்ற இடமும், புவியில் அமைப்பில் வெகுதொலைவில் இருந்தாலும், பெயர்களும் சம்பவங்களும் ஒற்றுமையாகவே இருக்கு.

ஆரியங்காவில் பூரணை, புஷ்கலையுடனான ஐயனின் திருமணக்காட்சி 1

நேபாள நாட்டில் மந்திர தந்திரங்களில் சிறந்த பளிஞன் என்னும் அரசன் ஆண்டுவந்தான். அவன் காளி உபாசகனாகவும், மந்திர சாஸ்திரத்தில் பண்டிதனாகவும் இருந்தான். அவனுக்கு புஷ்கலை என்னும் மகள் இருந்தாள் பளிஞன் என்றும் சிரஞ்சீவியாக இருக்க அநேக கன்னி பெண்களை காளிக்கு பலியிட்டுவந்தான். அந்த நாட்டில் சிவனிடத்தில் பக்திக்கொண்ட கன்னிகா என்னும் பெண் வசித்துவந்தாள். பக்தியில் சிறந்த அவளை காளிக்கு பலியிட பளிஞன் முடிவு செய்தான். கருணையே வடிவான அந்த சிவன், பளிஞனின் கொட்டத்தை அடக்கவும், கன்னிகாவை காப்பாற்றவும், குமாரனாக இருந்த சாஸ்தாவையும், கருப்பண்ண சுவாமியையும் கன்னிகாவிற்கு பாதுகாப்பாக அனுப்பி மறைத்து வைத்தார். சாஸ்திரத்தில், மந்திரக்கலைகளில் வல்லவரான தர்மசாஸ்தா பளிஞனின் பல்வேறு சூழ்ச்சிகளையும் மந்திர வித்தைகளையும் தவிடு பொடியாக்கினார். கடைசியில் தன்னுடைய சுயரூபம் காட்ட, பளிஞன் அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டு தன்னை ரட்சிக்குமாறு வேண்டினான். தன் மகளான புஷ்கலையை மனம் முடிக்கவேண்டும் என்றும் வேண்டினான். அவரும் அவ்வாறே செய்து புஸ்கள காந்தன் என்ற பெயரும் பெற்றார் என்றும் ஒரு செவிவழிக்கதை உண்டு . 

இனி, பூரணை மற்றும் புஷ்கலை பற்றிய தர்மசாஸ்தாவின் அவதார தத்துவத்தை பற்றி பார்க்கலாம் .முன்னொரு  காலத்தில் சத்ய பூர்ணர் என்றோரு மகரிஷி வசித்துவந்தார் .அவருக்கு  பூரணை,  புஷ்கலை என்ற இரு மகள்கள் இருந்தனர். அவர்கள் ஹரியினுடைய மகனை மனக்கவேண்டி கடுமையாக விரதம் இருந்தார்கள். இறைவன் அவர்களுடைய தவத்தை மெச்சி உங்கள் இவருடைய எண்ணங்களும் அடுத்த பிறவியில் ஈடேறும் என்று கூறி மறைந்தார்.  அவர்களில்  ஒருத்தி நேபாள மன்னனுடைய மகளாக பிறந்து தர்மசாஸ்தாவை மணம் முடிக்கிறாள். மற்றொருத்தி இப்பொழுது மலையாள தேசத்தில் இருக்கும் கொச்சியானது அப்பொழுது வஞ்சி மாநகரம் என்று அழைக்கப்பட்டது. அதை பிஞ்சகன் என்னும் அரசன் ஆண்டுவந்தான். அவனுக்கு மகளாக பூரணை என்ற திருநாமத்தில் வளர்ந்துவந்தாள். மணப்பருவம் எய்திய பூரணை மற்றும் பரிவாரங்களுடன் வேட்டைக்கு சென்ற மன்னன் வேட்டையாடுதலில் தன்னை மறந்து தன்னுடன் வந்தவர்களை பிரிந்து வெகுதூரம் வந்துவிட்டான். இரவு நெருங்கியபோதுதான்,  தான் தனித்துவிடப்பட்டதை மன்னன் அறிந்தான் .

திடீரென  அந்த இடத்தில கூச்சல், அழுகை, ஆர்ப்பாட்டமென எல்லா வீடும் அல்லோகலப்பட்டது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தால், அங்கு ஒரு சுடுகாடும், அங்கிருக்கும் பூதங்களும், பேய்களும் ஆட்டம் போட்டு பாட்டுப்பாடி களியாட்டம் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. இதைக்கண்ட மன்னன் கதிகலங்கி போய் பூதநாதனாகிய தர்ம சாஸ்தாவை நினைத்து பிரார்த்தனை செய்தான் .

பூதநாதனே சரணம்,

மோகினி மைந்தனே சரணம் ,

செண்டாயுதத்தை ஏந்தியவனே சரணம் ,

என பலவாறு வேண்டி துதித்தான். உடனே ஐயன் அங்க வந்து தன் அருட்பார்வையால் பூதகணங்களை நோக்க, அவரைக்கண்ட மாத்திரத்தில் அவையெல்லாம் திக்குதிசை தெரியாம ஓடி மறைந்தன.  பயங்கொள்ள வேண்டாமென அபாயம் கொடுத்த தர்மசாஸ்தா,  மன்னனை தன் குதிரையில் ஏற்றி பத்திரமாக அரண்மனைக்கு  திரும்ப அழைத்து சென்று விட்டுவிடுகிறார். மனம் மகிழ்ந்த மன்னன் திருமண வயதில் இருக்கும் தன்மகள்  பூரணையை  திருமணம் செய்துகொள்ளவேண்டும் என ஐயனிடம் வேண்டுகிறார். தர்மசாஸ்தாவான ஐயன், அவளின் பிறப்பு ரகசியத்தையும் தன்னை மணப்பதற்காகவே அவள் பிறந்து தனக்காக காத்திருக்கிறாள் என்பதனையும் உணர்த்தி, பூரணையை மணம் முடித்து ஹரிஹராத்மஜனான தர்மசாஸ்தா கயிலாயம் சென்றடைந்தார்.  அங்கு,  மகாதேவரின் ஆணைக்குட்பட்டு பூதகணங்களுக்கு தலைவணங்கி அவற்றை வழிநடத்தி, பூதநாதன் என்று திருநாமம் பெற்று பூரணை, புஷ்கலை சமேதனாக எழுந்தருளினார். தர்மசாஸ்தா, இவருக்கு சத்யகன் என்ற புத்திரனும் உண்டு அவனை செல்லப்பிள்ளை என்றும் கைலாயத்தில் அழைப்பார்கள் .

இப்படி இருக்க பூரணயை ஐயன் திருமணம் செய்ததை கேள்விப்பட்ட புஷ்கலையின் தந்தை பளிஞன், ஆவேசங்கொண்டு தன்மகளிடம் முறையிடுகிறான். முற்பிறவியை தன் ஞானதிருஷ்டியினால் அறிந்துக்கொண்ட புஷ்கலை ஏதும் அறியாததைப்போல மௌனம் சாதிக்கிறாள். இதனால் கோபங்கொண்ட பளிஞன் தர்மசாஸ்தாவிடமே சென்று, நீ செய்தது சரியோ என முறையிடுகிறான். ஒரு தந்தையாக பளிஞனின் கோபம் நியமானதென உணர்ந்த ஐயன் மெளனமாக இருக்க,  மேலும் கோபங்கொண்ட பளிஞன் தர்மசாஸ்தாவான அவனுக்கு சாபம் கொடுக்கிறான். ஒரு பெண்ணுக்கு துரோகம் செய்து மற்றொரு பெண்ணை மணந்த நீ பூலோகத்தில் ஜனித்து பிரம்மச்சாரியாகவும் யோகியாகவும் இருக்க கடவாய் என சாமிட்டார். அதையும் சந்தோஷமாக புன்முறுவலோடு ஏற்றுக்கொண்ட ஐயன் பளிஞனே! நான் பூவுலகில் மானிடனாக வாழவேண்டிய கட்டாயம் ஒன்று இருக்கிறது. அதில் நான் பிரம்மச்சாரியாகவும் இருக்கவேண்டும்.  இப்பொழுது உன் சாபம் அதை மிகவும் எளியதாக்கி விட்டது.  அப்பொழுது நீயே பந்தள தேசத்து அரசனாக வந்து என் வளர்ப்பு தந்தையுமாய் ஆவாய். நான் என்னுடைய அவதார நோக்கத்தை பூர்த்தி செய்ய நீயே உறுதுணையாக இருப்பாய் என்று கூறி பளிஞனுக்கு அருள்பலித்தார் . இன்றும் தர்மசாஸ்தா, பூரணை, புஷ்கலை திருக்கல்யாணத்திற்கு மதுரையிலிருந்து சௌராஸ்டிர மக்கள் சீர் கொண்டு போவதை வழக்கத்தில் வைத்திருக்கின்றனர்.

ஆரியங்காவில் பூரணை, புஷ்கலையுடனான ஐயனின் திருமணக்காட்சி 2

கோயில் கேரள கட்டிடக்கலையிலிருந்தாலும் பூஜைலாம் தமிழ்நாட்டு வழக்கப்படியே நடக்கும்.  கருவறையில் பார்வதி, லிங்க வடிவில் சிவன், ஐயப்பனின் உருவச் சிலைகள் உள்ளன. நடுவில் பாலகனாக ஐயப்பனும் அவருக்கு இடப்புறம் அம்மனும் வலப்புறம் சிவனும் அமைந்துள்ளனர். பரசுராமரால் உருவாக்கப்பட்டத் தலங்களில் இதுவும் ஒன்றுன்னு சொல்றாங்க. கோயிலின் இடப்புறம் அய்யப்பனின் காவல் தெய்வங்களாகிய கருப்பசாமியும் கருப்பாயி அம்மையும் வீற்றிருக்கின்றனர். ஒற்றைக்கல்லில் தீர்த்த திருக்கல்யாண மண்டபம். கோயிலினுள் ஆண்கள் மட்டுமே நுழைய வேண்டும், இங்க ஐயப்பன் மனைவியரோடு காட்சியளிப்பதால் பெண்களும் இக்கோவிலுக்கு கணவரோடு போய்வரலாம்ன்னு சொல்றாங்க.  எது எப்படியோ இதுலலாம் பெண்ணியம்,ஆணியம், ஈயம்லாம் வீம்பு பிடிக்காம அந்தந்த கோவிலுக்குண்டான நியதிகளை பின்பற்றி நடப்பதே சிறப்பு.

அடுத்த வாரம் அச்சன்கோவிலை பார்க்கலாம்....

நன்றியுடன், 

ராஜி

இருமுடி தாங்கி ஒருமனதாகி.... ஐயப்பனின் வரலாறு

இன்றைய ஆன்மீகம் கடவுளின்பால்  தேவையற்ற பயத்தையும், வீண் ஆடம்பரம், வெற்று விழாக்கள் என பாதை மாறி போய்க்கிட்டிருக்கு. கடவுள் வழிபாடு என்பது எந்த நிபந்தனையும், எந்த வேண்டுதலுமின்றி அவனே கதியென அவன் தாள் பற்றுதலேயன்றி வேறில்லை. எனக்கு இதை கொடுத்தா நான் உனக்கு இதை செய்றேன் என கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் நிபந்தனை இருந்தா அது பக்தியில்லை. வியாபாரம். அந்த வியாபாரத்துக்கு கடவுள் ஒருபோதும் உடன்பட மாட்டார். கடவுளை வணங்குவோருக்கு வேண்டியது கிடைக்கும். அப்படி கிடைத்ததை தவறான செயலுக்கு பயன்படுத்தினால் தண்டனையும் உடனே கிடைக்கும். இதை பல புராண கதைகள் நமக்கு உணர்த்துது. சாகாவரம் பெற்றவர்களுக்குக்கூட ஏதோ ஒரு சக்தியால் அழிவு நிச்சயம். நிலையற்றது இந்த வாழ்க்கை. எனவே வாழும் காலத்தில் நல்லவனாய் வாழ்ந்துவிட்டால் மீண்டும் இந்த பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்தவேண்டாமென்பதைதான் இறைவன் பல அவதாரமெடுத்து திருவிளையாடல் புரிந்து நமக்கு உணர்த்துறார். ஆனா, அதை நாமதான் புரிஞ்சிக்கிடுவதில்லை. 

கார்த்திகை மாசம் வந்துட்டாலே சரணம் கோஷம் பட்டிதொட்டிலாம் ஒலிக்க ஆரம்பிக்கும். துளசி மணி முதர்கொண்டு டிராவல்ஸ் கம்பெனி வரை சபரிமலை சார்ந்த வியாபாரம் கொடிகட்டும். சபரிமலைக்கு போக ஊருக்கு ஒரு விதிமுறை, விரதமுறைகளில் மாற்றமிருக்குறது போதாதுன்னு சபரிமலைக்கு போயே தீருவேன்னு சில பெண்களும் களம் இறங்கி இருக்காங்க. உண்மையான பக்தி கொண்டு ஐயப்பனை தரிசிக்க ஆசைன்னு விரதமிருந்தா பரவாயில்லை. அதைவிட்டு வெத்து கௌரவத்துக்கும், விளம்பரத்துக்கும்ன்னு இருக்குறதை பார்க்கும்போதுதான் மனசு வலிக்குது:-( 

இந்த சில பெண்கள் மட்டுமில்ல. மலைக்கு செல்ல மாலை போட்டிருக்கும் பல ஆண்களுக்கே சபரிமலை பத்தியும், விரத நேர்த்திகள் பத்தியும் தெரியாதது ஆச்சர்யமே! சபரிமலை பத்தியும், ஐயனை பத்தியும் தெரிஞ்சவங்களுக்கு ஒரு நினைவு மீட்டலும், தெரியாதவங்க தெரிஞ்சுக்கவும் சில பதிவுகள் இந்த மாசம் போடலாம்ன்னு இருக்கேன்,. கார்த்திகை 1ந்தேதியே இந்த பதிவு வந்திருக்கனும். அப்பாவின் உடல்நிலை இப்ப பதிவு போட வச்சுட்டது. என் அப்பா வருசந்தவறாமல் மலைக்கு செல்பவர். எனக்கு நினைவு தெரிஞ்சு போகாம இருந்ததில்லை, இந்த வருசத்தை தவிர!! போகலியே தவிர மனசு முழுக்க சபரிமலை மீதுதான் இருக்கு. அவருக்காகவும் இந்த பதிவு.

ஐயப்பன் வரலாறு சுருக்கமா.... 

மகிஷனின் மரணத்துக்கு பழி வாங்க வேண்டி, ஆணுக்கும், ஆணுக்கும் குழந்தை பிறக்காதென்பதை உணர்ந்த மகிஷி ஆணுக்கும், ஆணுக்கும் பிறந்த குழந்தையால் சாகும் வரம் வாங்கி உலகையே ஆட்டி படைத்து வந்தாள்.  இறைவன் நினைத்தால் சாத்தியப்படாதது ஏது?! 

பாற்கடலை கடையும்போது வந்த அமிர்தத்தை சரிவர பங்கிட்டுக்கொள்ள சண்டை வந்தபோது அவர்களை சமாதானப்படுத்த விஷ்ணுபகவான்  மோகினி அவதாரமெடுத்தார்.மோகினியின் அழகில் மயங்கிய சிவன் மோகினியை நெருங்க, ஐயப்பன் அவதாரம் நிகழ்ந்தது. 

வேட்டைக்கு வந்த கேரளத்து பந்தள வம்சத்து மன்னரான ராஜசேகரன் பார்வையில் படுமாறு குழந்தையை சிவனும், விஷ்ணுவும் விட்டு சென்றனர். குழந்தையின் அழுகுரலை கேட்ட மன்னன் குழந்தையை கண்டெடுத்தான். குழந்தையை கையிலெடுத்து அக்கம்பக்கம் விசாரித்தபோது, அருகிலிருந்த முனிவர், குழந்தையின் அருமையினை உணர்ந்து, மன்னனுக்கு  சொல்லி அரண்மனைக்கு குழந்தையை கொண்டு செல்ல அறிவுறுத்தினார். குழந்தையின் கழுத்தில் சிவவிஷ்ணு அணிவித்த மணியினை கண்டு மணிகண்டன் என பெயர் சூட்டினார் முனிவர். 

மன்னரும் குழந்தையை அரண்மனைக்கு கொண்டு சென்று பட்டத்து ராணியிடம் தந்தார். குழந்தை இல்லாத ஏக்கத்திலிருந்த ராணி, மணிகண்டனை பெற்றெடுத்த பிள்ளையைவிட அன்பு பாராட்டி வளர்த்தாள். சகல கலைகளிலும் மணிகண்டன் தேறி வந்தான். குருதட்சனையாய் குருவின் கண் தெரியாத மகனுக்கு பார்வை தந்தான். இதற்கிடையில் ராணிக்கு குழந்தை பிறந்தது. உங்களுக்கு மகன் பிறந்தபின்னும், காட்டில் கிடைத்த பிள்ளையை தலைப்பிள்ளைப்போல வளர்ப்பது ஏன்?! அடுத்து மணிகண்டனே மன்னனாய் வர வாய்ப்புண்டு, அவனுக்கு உங்கள் சொந்த பிள்ளை சேவகம் செய்ய வேண்டுமா என மந்திரியும், தோழியரும் ராணி மனசை கலைக்க, ராணி மெல்ல மெல்ல மணிகண்டன்மேல் வன்மம் கொண்டாள்.

மகிஷி வதம் நெருங்கும் வேளையில் மந்திரியின் யோசனைப்படி, தலைவலி என நாடகமாட,  அதுக்கு மருந்தாய் புலிப்பால்தான் வேணும்ன்னு அரண்மனை வைத்தியர் ஒத்து ஊத, தந்தை தடுத்தும் கேளாமல், தாயின் துயர் தீர்க்க தனியாளாய் காட்டுக்கு சென்றான் மணிகண்டன்.   சிவவிஷ்ணு புதல்வனுக்கு நாடகம் எது?! நோய் எதுன்னு தெரியாதா?! தெரிஞ்சும் காட்டுக்கு செல்ல காரணம் மகிஷி வதம்.  மணிகண்டன் பசியாறவும், பூஜைக்குமென அரிசி, கற்கண்டு, பேரிச்சை, முக்கண்  தேங்காயில் நெய், அவல், தேன், விபூதி, சந்தனம், குங்குமம் என தனித்தனியாய் கட்டி மன்னர் கொடுத்தனுப்பினார். 

காடெங்கும் தாய்ப்புலியை தேடினான். அவன் எதிரில் மகிஷி வந்தாள்.  தடுத்து சண்டைக்கு இழுத்தாள். வில்லெடுத்தாள். வில்லாதி வீரனாச்சே மணிகண்டன், எதிர் நாண் தொடுத்து அவளை வீழ்த்தினான். அவள் உடலின்மீது நின்று ஆனந்த நடனம் புரிந்தான். ஐயனின் பாதம் பட்டதும் மகிஷியின் பாவமெல்லாம் நீங்கி ஞானம் பெற்று அழகிய பெண்ணாகினாள். தன்னை மணமுடிக்க வேண்டுமென ஐயனை மகிஷி வேண்ட,  பிறவியில் தான் நித்ய பிரம்மச்சாரி எனவும்,  இப்போதைக்கு திருமணம் செய்துக்கொள்ளும் எண்ணமில்லை எனவும் மறுதலித்தார். 

பெண்ணின் குணங்களில் பிடிவாதமும் ஒன்றாச்சே! மகிஷியும் அதுக்கு விதிவிலக்கில்லையே! அவள் பிடிவாதம் பிடிக்க, அதிலிருந்து தப்ப ஒரு உபாயம் செய்தார் ஐயன். அதாவது, இன்னும் சிலகாலத்தில் தான் சபரிமலையில் எழுந்தருளி பக்தர்களுக்கு அருள்பாளிக்க இருப்பதாகவும், எந்த வருடம் கன்னிச்சாமி வராம இருக்காரோ அந்த வருசம் உன்னை மணக்கிறேன் என வாக்கு தந்தார். எந்த வருசம் கன்னிச்சாமி  வரலைன்னு எனக்கு எப்படி தெரியுமென மகிஷி கேட்டாள். சந்தேகமும் பெண்ணின் முக்கிய குணமாச்சுதே!!

எனக்கு பக்கத்திலேயே மஞ்சமாதான்ற பேரில் தனிச்சன்னிதியில் நீ இரு. என்னை நோக்கி வரும் பக்தர்கள் உன்னை முதலில் தரிசனம் செய்தபின்னே, என்னை தரிசனம் செய்வார்கள். கன்னிச்சாமியாய் வரும் பக்தன் தன் கையில் ஒரு அலங்கரிக்கப்பட்ட குச்சியினை கொண்டு வந்து உன் ஆலயத்தில் குத்தி வைப்பான். எந்த வருசம் அப்படி குச்சி வரலியோ அந்த வருசம்  கன்னிச்சாமி வரலைன்னு அர்த்தம். அந்த வருசம் உன்னை நான் மணமுடிப்பேன் என வாக்கு கொடுத்தான்.

அரக்கியே ஆனாலும் மகிஷி ஏமாந்துதான் போனாள். கடவுளே ஆனாலும் வீண் வாக்குறுதி கொடுத்து பெண்ணை ஏமாத்தினான் மணிகண்டன். ஒரு பக்கம் காலக்கெடு கொடுத்து இன்னொரு பக்கம், எப்பயுமே  பிரம்மச்சரியாய் இருக்க விரும்பிய ஐயன், ஒவ்வொரு குருசாமியும் தன்னோடு ஒரு கன்னிச்சாமியையாவது கூட்டி வரனும்ன்னு நியதியை வகுத்தான். ஆணாச்சே! இந்த உள்ளடி வேலைலாம் அத்துபடி.  மஞ்சமாதாவுக்கு மாளிகைபுரத்து அம்மன் என்ற பெயருமுண்டு. சபரிமலை பதினெட்டாம் படியிலிருந்து பார்த்தால் வட கிழக்குப்புறமாக மஞ்ச மாதாவிற்கு தனியா ஒரு கோயில் உண்டு. ஆனா, இக்கோயிலின் கதவுகள் எப்போதுமே திறக்கப்படுவது இல்லையாம். எந்த வருடம் கன்னிச்சாமி வராம இருக்காங்களோ, அந்த வருசம் திருமணம் நடக்கும்போது வெளிவருவேன்னு மகிஷி,  மஞ்சமாதான்ற பேரில் அந்த சன்னிதியில் காத்திருப்பதா சொல்வாங்க. தனக்குதான் திருமணம் ஆகலியே, அந்த கஷ்டம் யாரும் படக்கூடாதுன்னு, தன்னை வேண்டி நிற்பவர்களுக்கு மாங்கல்ய பலமும், திருமணம்  விரைவில் நிறைவேறவும் அருள்புரிகிறாள். சனிபகவானால் பாதிக்கப்பட்டவங்களும் இவளை வணங்கி குணம் பெறுவர். ரவிக்கை துண்டு வைத்தும், மஞ்சப்பொடி தூவியும், மஞ்சள் பூசிய தேங்காயை உருட்டியும் இவளை வழிபடுகின்றனர். ஐயப்பனின் ஆபரணப்பெட்டி இந்த சன்னிதியில்தான் பாதுகாப்பாய் இருப்பதாய் நம்பிக்கை.  கந்தர்வன் அருகிலிருந்தும் கரம் பிடிக்க முடியாமல் கலங்கி தவிக்கிறாள் இந்த லீலாவதி. மஞ்சமாதாவின் இன்னொரு பேருதான் லீலாவதி. இதுக்கு அவ மகிஷியாவே இருந்திருக்கலாமோ?! பொண்ணு கெட்டவளா இருந்தா அடுத்தவங்களுக்கு கஷ்டம். அதுவே அவ நல்லவளா மாறினா தனக்குதான் கஷ்டம்.

கதை எங்கெங்கோ போகுதுல்ல!! நாம ஐயப்பன் கதைக்கு வரலாம்...  மூவுலகுக்கும் தொல்லை தந்த மகிஷி அழிந்ததால் மகிழ்வுற்ற தேவர்கள் ஐயப்பனுக்கு நன்றி சொல்ல பூலோகம் வந்தனர். தேவேந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்கள் புலியாய் மாற, ஐயப்பன் வன்புலி வாகனனாய் அரண்மனை நோக்கி சென்றான்.  இதற்கிடையில் மந்திரியுடன் சேர்ந்து ராணி நாடகமாடியது ராஜாவுக்கு தெரியவந்தது. மணிகண்டனின் வருகைக்காக காத்திருந்தான் ராஜா ராஜசேகரன்.  தாயின் நோய் தீர்க்க  புலிப்பாலுக்காக புலியையே கொண்டு வந்திருக்கிறேன் என தாய், தந்தையை பணிந்து நின்றான். 

பந்தளமன்னன் ராஜசேகரன், ஐயப்பனிடம் நடந்த தவறுகளுக்கு மன்னிப்பு வேண்டினார். ஐயப்பன் மன்னனிடம், தாயை கோபிக்க வேண்டாமெனவும்,  தன் அவதாரம் நோக்கத்துக்காகவே அன்னை நாடகமாடினாள் எனவும், தனக்கு தெரியாமல் எதுவும் நடந்துவிடவில்லை என சமாதானம் கூறி, சகோதரனுக்கு இளவரசு பட்டம் சூட்டி, கானகத்துக்கு செல்ல இருப்பதாய் ஐயப்பன் தெரிவித்தான். மகனை பிரிய மனமில்லாத பந்தளமன்னன் தன் ராஜ்ய எல்லைக்குள் இருந்து என்றும் தனக்கு காட்சி கொடுக்க வேண்டுமென ஐயப்பனிடம் வேண்டினார். 

அதற்கு ஐயப்பன் தான் எய்தும் அம்பு விழும் இடத்தில் பதினெட்டு படிகள் அமைத்து கோயில் அமைக்க வேண்டும் என்றார். மேலும் தன்னை காணவரும் பக்தர்கள் ஒரு மண்டலம் விரதம் இருந்து இருமுடி தாங்கிதான் கோயிலுக்கு வர வேண்டும் எனக்கூறி மறைந்தார். பந்தளமன்னர் ஐயப்பனின் கட்டளைப்படி அவ்விடத்திலே கோயில் அமைத்து கும்பாபிஷேகம் நடத்தினார். கும்பாபிஷேக தினத்தன்று ஜோதி ரூபமாக மணிகண்டன், சாஸ்தாவின் விக்ரகத்தினுள் ஐக்கியமானார். அப்போது ஐயப்பனின் அசரீரியாக, பந்தள மன்னன் மற்றும் மக்களின் வேண்டுதலின் பேரில் நான் வருடம் ஒருமுறை மகர சங்கராந்தி தினத்தன்று சூரியன் மறையும் நேரத்தில் காந்தமலை மீது ஜோதி ரூபமாக காட்சி கொடுத்து அருள் புரிவேன் எனவும் கூறினார். அதுப்போலவே அன்று முதல் இன்று வரை ஒவ்வொரு வருடமும் மகா சங்கராந்தியன்று காந்தமலையில் ஜோதி வடிவமாக காட்சி கொடுக்கிறார் ஐயப்பன்.

ஐயப்பனின் வரலாறு நமக்கு பல உண்மைகளை விளக்குது. மரத்தடியில் ஜனனம். பின்பு,  ஆடம்பரமான அரண்மனை வாழ்வு..  அன்னையின் அன்பு, மந்திரிமார்களின் சூழ்ச்சி, சதி, மகிஷியுடனான போராட்டம்,  மீண்டும் காடு, மலையில் தவக்கோலம்... இப்படி போகுது ஐயப்பனின் வாழ்க்கை.  மன்னாதி மன்னனாகும் வாய்ப்பும்,  அழகு பெண் திருமணத்துக்கு வற்புறுத்தியும் எதுவும் அவருக்கு நிலைத்ததா?! இல்லை. . தெய்வப்பிறவியான ஐயப்பனுக்கேகூட இந்த வாழ்வு நிலைக்கலைன்னா சாதாரண மனிதர்களான நமக்கு மட்டும் நிலைச்சுடுமா என்ன?! இந்த நிலையற்ற தன்மையை நமக்கு உணர்த்ததான்  எளிமையான ஏற்றத்தாழ்வற்ற உடை அணிந்து, எளிய உணவு உண்டு, குளிர்ந்த நீரில் நீராடி, வெற்று தரையில் உரங்கி,  ஒன்றுபோல இருமுடி கட்டி, ஒற்றுமையாய் கூட்டமாய் போய் அவனை வணங்கி வருகிறோம்.

18 படிகளின் தத்துவம். காமம், குரோதம், கோபம், போன்ற எட்டு உணர்ச்சிகள்; மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐம்புலன்கள்,  சத்வ, ராஜஸ, தாமஸ ஆகிய மூன்று குணங்கள்,  வித்யை, அவித்யை ஆகிய இரண்டு சக்திகள் தாம் 18 படிகளின் அம்சங்கள். இந்த பதினெட்டு படிகளும் ஒரே கல்லிலானவை. பிற்காலத்தில் பக்தர்களின் வசதிக்காக ஐம்பொன்னால் தகடு வேயப்பட்டது. ஒவ்வொரு படிகட்டிலும், பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், வினாயகர், முருகன், லட்சுமி, சரஸ்வதி, பார்வதி, அனுமன்... என 18 கடவுள் வீற்றிருந்து நமக்கு பக்கபலமா இருந்து ஐயனை தரிசிக்க உதவி புரிகிறார்கள். 

முக்கண் உள்ள  தேங்காய் சிவனையும்,  பசுநெய்  மகாவிஷ்ணுவையும் உருவகப்படுத்தும். சிவன்விஷ்ணு இருவருடைய அருள் கதிரொளியின் கூட்டு சக்தியே சாஸ்தாவாகிய ஐயப்பனான்.  அதனால் நெய்யும் தேங்காயும் சேர்ந்து அவருக்கு நிவேதனப் பொருளாகிறது.

விரதமிருந்து சபரிமலைக்குச் செல்பவர்கள் இருமுடி கட்டி புறப்படுவாங்க. அவற்றுள் ஒரு முடியுள் சுவாமிக்குரிய அபிஷேக  நிவேதனப் பொருட்களான தேன், சந்தனம், விபூதி, குங்குமம் மாதிரியான பொருட்கள் இருக்கும். இன்னொன்றில் தன் தேவைக்குரிய  உணவுப் பொருட்கள் அரிசி, அவல், கற்கண்டு, பேரீட்சை மாதிரியான பொருட்கள் இருக்கும். நாம் சபரிமலையை நெருங்க நெருங்க நம் உணவுப்பொருட்கள் குறைந்துகொண்டேபோய் இறைவனின் சந்நதியருகே செல்லும்போது நம் உணவுப்பொருட்கள் அடங்கிய முடி குறைந்து, சுவாமி முடி மட்டும் அப்படியே மிஞ்சியிருக்கும். இது ஒவ்வோர் ஆத்மாவும் இறைவனை அடையும் நிலையை உணர்த்துவதாகும்.   மானிடராய் பிறந்த நாம் இறைவனைத் தேட  ஆரம்பிக்கும்போது, இறைவன் மீதுள்ள பக்தி ஒரு முடியாகவும்,  நம் உலகத்தேவைகள் ஆகிய லௌகீகம் ஒரு முடியாகவும் இருக்குது. பக்தி, லௌகீகம் ஆதிய இரண்டு அம்சங்களுடனேயேதான் நாம் இறைவனை தேடுகிறோம். அந்தத் தேடலில் மெய்ஞானம் கிட்டக்கிட்ட நம் லௌகீகப் பற்று குறைந்து மறைந்து போகும். கடைசியில் இறைபக்தி ஒன்றுதான் மிஞ்சும். அந்த பொழுதில்  இறைவனடியும்  நமக்கு தரிசிக்க கிட்டும்.

ஐயப்பன் அமர்ந்திருக்கும் கோலத்தை யோகநிலைன்னு சொல்வாங்க. அந்தக் கோலத்தின்  உட்புறம் சின்முத்திரையுடன் அமைந்திருக்கும். இடதுபுறத்தைக் கவனித்தால் ஒரு பெண் தனிமையாக கையை  வைத்திருப்பது போலிருக்கும். அது நாராயணனும் அம்பாளும் வேறில்லாத கருணையான தாய்மை அம்சம், சிவனின் சின்முத்திரையும், நாராயணனின் மோகினித் திருவுருவும் இணைந்ததே ஐயப்பன் தோற்றம் என கூறுவர். இன்னொரு விளக்கமும் சொல்லப்படுது.  அதாவது, அந்தர்யாமியாய் (மறைவாக) சபரிமலை என்னும் பிந்து ஸ்தானத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அம்பாளின் மடியில் ஐயப்பன் அமர்ந்திருக்கும் காட்சியே அது.  ஐயப்பன் மாத்திரம் காட்சியாக இருக்கிறார். அம்பாள் அரூபமாய் தன் குழந்தையை மடியில் வைத்திருக்கிறாள். அம்பாள் இல்லாத இறை பக்தி ஏது? ஐயப்பனில் இவ்வாறு அம்பாள் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறாள் எனவும் சொல்றாங்க.

48 நாட்கள் விரதமிருந்து சபரிமலைக்கு செல்லும் ஐயப்ப பக்தர்கள் இந்து மதத்தின் முப்பெரும் தத்துவங்களின் ஓர் உருவமாகத் திகழ்பவர்கள். அத்வைதம் என்பது பிரம்மம் என்பதாகும்.. விசிஷ்டாத்வைதம் என்பது ஜீவன் வேறு, பிரம்மம் வேறு என்பதாகும். த்வைதம் என்பது பிரம்மமும் ஜீவனும் ஒரு நிலையில் ஒன்றுபடுகின்றன என்பது.  ஒரு ஐயப்ப பக்தர், மாலை அணிந்து விரதம் தொடங்கிய நாளிலிருந்து அத்வைத தத்துவமான அஹம் பிரம்மாஸ்மி எனும்படி தானே கடவுளாகத் திகழ்கிறார். அவரை அனைவரும் சுவாமி என்று அழைத்து சரணம் சொல்வாங்க. அடுத்து விரதம் முடிந்து சபரிமலைக்குச் செல்லும் நேரத்தில் ஜீவன் வேறு. பிரம்மம் வேறு; முயற்சித்தால் ஜீவன் பிரம்மனைக் காணலாம் என்று விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்திற்கு எடுத்துக் காட்டாகத் விளங்குகிறார். சந்நிதானத்தில் ஐயப்பனைக் கண்டு அவனருகில் சங்கமிக்கும் நேரத்தில் பிரம்மமும் ஜீவனும் வேறென்றாலும் ஒரு நிலையில் அவை ஒன்றுபடுகின்றன என்ற த்வைத தத்துவத்திற்கு உதாரணமாய்த் திகழ்கிறார்.

ஐயப்பனின் முழங்காலில் கட்டி இருக்கும் துண்டுக்கும் ஒரு கதை உண்டு. சபரிமலையில் ஐயப்பன் அமர்ந்தபின் அவரைக்காண, வளர்ப்பு தந்தையான ராஜசேகரன் அடிக்கடி வருவதுண்டாம். அப்படி வரும்போது, மரியாதை நிமித்தமாக ஐயப்பன் எழுந்து கொள்வாராம். கடவுள் தனக்கு மரியாதை செய்வதை விரும்பாத மன்னர், தன் இடுப்பிலிருந்த துண்டை ஐயப்பனின் கால்களில் கட்டி எழுந்துக்கொள்ளாத வண்ணம் செய்ததாக சொல்வாங்க.

வினாயகர், முருகனை போலவே ஐயப்பனுக்கு அறுபடைவீடுகள் உண்டு. அவை, ஆரியங்காவு, அச்சன்கோவில், குளத்துபுழா, எரிமேலி, பந்தளம்,  சபரிமலை.  இதில் குளத்துபுழாவை விடுத்து திருநெல்வேலி மாவட்டம், பாபநாசத்தின் சுடலைமாட சாமின்னும் ஒரு கூற்று உண்டு.  இனி, ஐயப்பனின் அறுபடை வீடுகள் பத்திய பதிவுகள்  வரும்...

ஓம், சாமியே சரணம் ஐயப்பா!

நன்றியுடன்,

ராஜி.